Bir Evrensel yazarının ya da Evrensel’in dramı 2025

Konumuz bir Evrensel yazarının kelimenin tam anlamıyla “trajikomik” diyebileceğimiz yazısı.

Oraya hak ettiği ölçüde geleceğiz ama önce aynı gazetenin (ve bağlı bulunduğu hareketin) çizgisindeki muazzam “tutarlılığı” kritik birkaç dönemeçte aldığı tutumla aktarmak zorunda hissediyoruz kendimizi; çünkü ancak bunu yaptığımızda örneğimiz yerli yerine oturacak.

Bunun için tarihte kısa bir yolculuk yeterli…

“Libya isyanında ikinci önemli fark isyan eden halkın silahlı olmasıdır.”

Libya’da Tunus ve Mısır’dan ithal edilen cihatçı çeteler ellerinde silah, kafa keserken bunu söylemek gerçekten yürek isterdi.

Devrimden kaçış, Arap Baharı sarhoşluğuyla birleşince, Libya’daki cihatçı çetelere bakıp devrim sanrısı gördü birileri.  

İlk farkın ne olduğunu merak edenler için, çok daha trajik diyelim ve aktaralım: “Muhalif örgüt var mı bilmiyoruz…”

“Kaddafi, Esad gibi diktatörler halkların, işçi sınıfının, Libya ve Suriye halkının dostu değildir. Yıkılması gereken diktatörlerdir. Bu diktatörlerin yıkılmasını ABD ve Batılı emperyalistler destekliyor diye diktatörleri savunamayız.”

Bunu demekse, işin aslı pek de yürek isteyen bir şey değildi. AB ve ABD’nin fonladığı maşalar yıllardır emperyalistlerin hedef aldığı ülkelerdeki iktidarları devirmek isterken birilerine papağan gibi bu ezberleri tekrarlatıyordu işte.

Birikim aynısını söylüyor, Yeni Şafak da farklı yoldan gidip benzer sonuca varıyor; işin tuhafı, Evrensel de bir şekilde aynı noktaya varmayı başarıyor.

Peki, gerçekten büyük bir iştahla talep edilen bu devrimlerden/devirmelerden geriye ne kaldı?

Kaddafi’yi ABD destekli cihatçı çeteler barbarca katlettiğinde Hillary Clinton’ın büyük sevincine ortak olunmuştur belki, hem de ‘sınıf’ adına, bilemiyoruz. Libya’dan geriye ise bir yanında AKP, diğer yanında Batılı emperyalist tekellerin akbaba gibi üşüştüğü, bölüp parçaladığı bir ülke kaldı.

Evrensel için ikinci “devrilme haberi” Suriye’den geldi, biraz gecikmeli oldu ama olsun. Malum, geçtiğimiz yıl Esad da ABD, İsrail, İngiltere ve AKP iktidarının desteğiyle devrildi. Yerine cihatçı katiller Suriye’de iktidar koltuğuna oturdu. HTŞ’yi sınıf adına ne kadar destekliyorlar bilinmez ama Rojava’daki ittifak ortaklarının ‘devrimi’ ABD silahlarının ardından şimdi de ABD sermayesiyle büyümeye devam ediyor, gururlulardır elbette. 

Arap Baharı’yla başladık, ‘teorik’ dergilerinde yaptıkları müthiş polemiklerden biriyle bu faslı kapatalım:

“Arap ülkelerinde patlak veren ayaklanmalara baktığımızda, Marx’ın 1848 Devrimi öncesi Fransa’sı için söylediklerine benzer bir tablo çıkar karşımıza.

…Neymiş ‘Leninistler, sadece meşru ve haklı bir temel üzerinde gelişiyor diye bir halk ayaklanmasının devrimci karaktere sahip olması için yeterli olmadığı önermesi üzerinde hareket eder’miş. Çok güzel! Öyleyse Arap ayaklanmalarının bölgede emperyalizmi güçlendiren mi, yoksa zayıflatan mı bir etkide bulunduğunu söyleyeceksin. TKP kendisini Arap ayaklanmalarının karşısında konumlandırarak, fiilen emperyalistlerin mevzisine düşmüş durumda. Bir de başkalarına ‘devrimcilik dersi’ vermeye kalkıyor.”

Gerçekten muazzam bir analiz yeteneği!

Bugün Mısır’a, Libya’ya, Suriye’ye ve diğer Arap ülkelerine bakıp ne kadar gurur duysalar da az.

***

Biraz da iç siyasetle devam edelim.

Türkiye’de AKP iktidarının yerleşiklik kazanmasını, Cumhuriyet’i tasfiye etmesini sağlayan siyasi davalara dönelim. Hepsine değil, ancak bunların en öne çıkanına; Cemaat, sermaye sınıfı ve ABD ortaklığıyla imal edilen Ergenekon’a bakalım örneğin.

“Dava süreci ilerledikçe, çete organizasyonlarının ve çeteleşen devlet kurumlarının halka karşı işlediği suçları da kapsama imkanlarının ortaya çıktığı soruşturmanın, Türkiye’nin demokratikleşmesinin bir dayanağı olacak olguların ortaya çıkmasına da yol açacağını” vurguluyorlardı.

AKP’nin patronların ve emperyalistlerin talimatıyla başlattığı operasyonların belki de en kritiğinde ‘demokrasi’ aramışlardı, sahiden…

Araya düzenin birkaç kirli aparatı atılınca ‘demokrasi’ heyecanı yaşamışlardı yine.

Üstelik onlara göre, “AKP’yi istemiyoruz” diyen komünistler düzen partisi CHP’yi istiyordu; ulusalcıydılar işte.

O yüzden açılın lütfen; işçi sınıfı mücadelesi zayıf, birileri bu gündemi kaçırmayacak, ‘sınıf’ adına siyaset yapacak!

Komik ama durum tam da bu.

Bindiler AKP ile birlikte Ergenekon kayığına, “temizlemeye çalıştılar” düzenin bağırsaklarını.

Liberallerle ortak mitingler de cabasıydı bu temizlik operasyonunun, “12 Eylül’den Ergenekon’a Darbeciler Yargılansın” dediler hep birlikte.

Bir de ‘teorisini’ yaptılar bu işin.

Birileri “yesinler birbirini” diyordu; bu kötü değildi ama yeterince ‘siyasi’ de değildi. Bir de, onlara göre en beteri vardı; tabii ki TKP’ydi o:

“Yine de, bu tutumun, Kızılelmacı solcuların ya da daha geniş çerçevede CHP’den MHP’ye, Cumhuriyet gazetesi yazarlarından TKP’ye, bir kısmının AKP’yi güçlendirme kaygısıyla Ergenekon’a yönelik suçlamalarda neredeyse Baykal gibi avukatlık rolü üstlenmeleri ya da Ergenekon soruşturması ve iddianamesini gözden düşürmeye çalışarak dolaylı avukatlığa soyunmalarından evla olduğu söylenmelidir. Çünkü, bir defa, her iki çatışmacı tarafa karşı da bir tavır açıklamaktadır. “Taraf”ın bütün bir solu AKP kuyrukçuluğuna yönlendirme ve asıl olarak emperyalizme ve özellikle Amerikan emperyalizmine bağlanarak devrimden yüz çevirmeye ikna çabası yürütme taraflılığından ise yüz kere evla olduğu açıktır.”

Sonra…

Sonrasında bir de alınması gereken tutum vardı, o eşsiz analizlerine dönelim:

“Ergenekon soruşturması ve açılırsa (açılması için de mücadele ederek), açıldığında, davasını, tekelci sermaye egemenliğini zayıflatıp devirmenin, oligarşik diktatörlüğün çeperlerinde gedikler açılması ve yıkılmasının hizmetine koşmaya çalışmanın ne engeli vardır? Bu ana doğrultuda ilerlemenin tek bir davadan yararlanarak gerçekleşip gerçekleşemeyeceği ayrı şeydir. Böyle olmayacağı şimdiden söylenebilir. Ancak Ergenekon denen şey tamamen gerici, kan içici, en küçük bir demokratikleşme imkanının bile önünü kesmeye yemin etmiş, düzenin ve diktatörlüğün iğrenç bir organından başka bir şey olmadığına göre, deşifre edilip tasfiyesi için mücadele ve bu mücadelenin kazançları, eğer “tarafsızlık” mevzilerinde seyircilikle vakit geçirilmezse, ancak halkın işine gelebilir ve onun demokrasi özleminin gerçekleşmesinin bir adımı olarak anlamlanır.”

Gerçekten de AKP’nin ve düzenin gemisine ‘teorik’ sefalet taşımanın bu kadar utanç verici kaç örneği vardır acaba

AKP iktidarının, sermaye sınıfının ihtiyaçları doğrultusunda attığı tek bir adımı bile doğru değerlendirme yeteneğinden mahrum olanların, laiklik konusunda da tutarlı bir pozisyon takınması mümkün değildi haliyle.

Bu yüzden AKP’nin türban operasyonuna da balıklama atlayacaklardı:

“Mecliste dilediklerince çalışabilirler. Başörtüsü takarak gelmeleri kadın milletvekillerinin kendi inançları doğrultusunda verecekleri karar ve tercihtir.”

Buna atlayan söz konusu Said Nursi olunca geri durur mu, şeyh anmasına gönderilen çelenk bunun nişanesi olacaktı.

İşçi sınıfının sağcısı solcusu olmazdı. Öyle ya, zaten laiklik mücadelesinin sırası mıydı? Ulusalcı hezeyanlar işte!

***

Buradan ittifaklar politikasına uzanalım, malum, “devrim stratejiniz varsa” oldukça kritik bir konu bu. Ya da ‘demokrasi stratejisi’ mi demeliydik?

AKP’nin meşhur 1 Kasım seçimleri öncesi ‘solcu’ bir isme, Levent Tüzel’e bakanlık teklifi sonrası neler yaşandığını hatırlıyoruz değil mi?

Bazıları çok istedi, bazılarıysa o kadar da uzun boylu değil, dedi. Sonuç olarak teklif reddedildi.

Sonra ne oldu?

Vekillik listelerine yeniden üst sıralardan girmeleri hayli zaman aldı. (Üstüne, bakanlıktan olmuşlardı bir de)

Öcalan solu tamamen kendilerine bağlamak adına İmralı tutanaklarına da yansıdığı üzere “imkânlarımız geniş, vekillik, belediye başkanlığı verin” demişti ama solun emir komuta bilmezliği de olacak iş değildi.

Sınır aşan, kırmızı ışıkta beklerdi.

Onlar beklerken, araya ‘sol’ adına başkaları girip Meclis’e kancayı atıverdi.

Bekleyiş uzun sürdü ama bitti nihayet.

Müttefiklerinin Genişletilmiş Cumhur İttifakı hazırlıklarına, güçlü bir Yeni Osmanlıcı Türkiye stratejisine neden itiraz edeceklerdi ki?

Bir kez daha kırmızı ışıkta beklemek için mi?

Türkiye sermaye sınıfının, bölgede daha büyük bir güç olma hedefiyle açık açık ilan ettiği “din kardeşliği temelli güçlü Yeni Osmanlı” stratejisine de, sosyalizm fikrine açılan savaşa da kafayı kuma gömerek razı olmak düştü paylarına.

Bir koltuk, çok şeylere kadir; ya da iki!

***

Arap Baharı, AKP’nin yargı operasyonları, laiklik başlığı ve ittifaklar derken şimdi de CHP’ye; Evrensel’in son süreçte başladığı “CHP’ye rağmen CHP için vurgulu” büyük demokrasi savaşına geldik.

Yok yok, bu sandığınız gibi CHP’cilik değil…

Miting miting CHP peşinde koşunca, onun izin verdiği kadarına her seferinde razı olunca, otobüsün tepesine çıkarılıp mutluluk pozları verince ne olacaktı ki? Bu, ‘sınıf’ adına siyaset yapmaktı.

Hem ortada işçi sınıfı mücadelesi mi vardı canım?

Kuyrukçuluk mu, yok artık!

***

Evet, bu uzun girişin nedeni olan o tuhaf yazıya geldik şimdi.

soL’da düzen siyasetindeki çürümenin inanılmaz boyutlara ulaştığını uzun süredir yazıyoruz.

Bunda şaşırılacak bir şey yok. Bu düzende çürümenin sonu yok, biliyoruz.

Konumuzun düzen siyasetindeki çürümeyle dolaylı bir ilişkisi var. Başlıkta değindik, Evrensel gazetesinde köşe yazısı kaleme alan bir isim, Ahmet Yaşaroğlu ‘adlı’ yazar, belli ki düzen partilerinin çizdiği sınırlar içinde siyaset yapmaya ve yukarda satır başlarıyla işaret ettiğimiz çizgiye fazlasıyla kaptırmış kendini. E haliyle, çürümeden de fazlasıyla nasibini almış.

Yaşaroğlu TKP’ye ve TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan’a ilişkin kaleme aldığı yazısıyla Evrensel’in değil, örneğin Hürriyet’in yazarı da olabilirdi, pekâlâ Sabah’ta ya da “bayrak indir” deyince indirdiği, “kaldır” deyince kaldırdığı düzen siyasetinin iki farklı unsurunun gazetelerinde de…

Ne hikmetse bu yazıyı Evrensel’de yazabilmiş, kimse de önce bir yüzünü yıka dememiş.

Biz diyelim.

Gerçekten söz konusu yazı boyunca hissettiğimiz tek şey, Evrensel gazetesinin bu kadar bayat bir yazıya nasıl yer verebildiği oldu. (Bu yüzden sağlamasını yukarıdaki notlarla yapma ihtiyacı hissettik.)

Karşımızda ne yazdığını bilmeyen bir yazar var o kesin, ancak işler ne okuduğunu da anlamayınca daha da trajikomik bir hâl almış.

soL okurlarını durduk yere böyle vasat bir yazıya yönlendirmek istemeyiz.

Konumuz soL TV’de Nevzat Evrim Önal’ın sunduğu Komünist Bakış programında TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan’a sorulan bir soruya uzanıyor.

Programı izleyenler sorunun bağlamını da kapsamını da hatırlıyor sanıyoruz. (20.07’de başlayan üçüncü bölüm)

Önal, soldaki CHP tartışmalarına ilişkin sorularının ardından Okuyan’a Yaşaroğlu’nun Evrensel’de yayımlanan yazısını hatırlatıyor ve “Formülasyon çok özetle şöyle: İşçi hareketi, işçi sınıfı hareketi zayıf. Dolayısıyla sosyalizm mücadelesi zayıf. Dolayısıyla sosyalizm mücadelesinin bu ortamda bağımsız ve kendi işini görecek bir güce dönüşmesi pek de mümkün değil, bu yüzden de CHP’yi sola çekmek gibi bir görevimiz zorunlu olarak vardır” diye aktarıyor. Sonrasında da sorusunu soruyor.

Yaşaroğlu belli ki fazla heyecanlı biri. Bu heyecanın kaynaklarından biri, Evrensel’de son süreçte ısrarla TKP’yi hedef alan ve benzer vasatlıkta olan yazılara hiçbir yanıt verilmeyip, kendisinin CHP yazısının yanıt verilmeye değer bulunması olabilir.

Öyleyse de üzücü, değilse de.

Uzatmadan içeriğe gelelim ve keşke karşımızda ‘ciddi’ polemik yapmaya değer bir yazı olsaydı diyerek devam edelim.

Yaşaroğlu çok özetle kendini savunmaya çalıştığı bir küfür yazısı kaleme almış.

Yazısının temeline de Önal’ın Evrensel’deki yazısını çarpıttığı iddiasını koymuş.

Hakkı var aslında.

“Öncelikle vurgulamak gerekir ki, sosyalistlerin -kim sosyalist kim değil ayrımını saklı tutarak- CHP’yi desteklemek, eleştirerek desteklemek, onu sola çekerek desteklemek gibi bir görevleri yoktur” diyor Yaşaroğlu. Burada da durmuyor, “CHP desteklenerek sosyalist hareket inşa edilemez ya da güçlendirilemez. Sosyalist hareketin güçleneceği alan işçi sınıfı ve emekçi yığınlardır” bile diyor, daha ne desin!

Yazısından bu notları hatırlatıp, “bakın gördünüz mü, ben böyle bir şey demedim” diyor özetle, sonrasında ise TKP’ye yönelik oldukça sefil hakaret denemelerine girişiyor.

Ancak tam da burada ilgili yazara kötü bir haberimiz. Maalesef bazıları sizin aksinize okuduğunu anlayabiliyor!

Yazı boyunca ıkınıp sıkınılan, yukarıda alıntıladığımız sözlerin hemen sonrasında “ama” diye başlayan (Marksizm ve Leninizm’den eser miktarda dahi nasiplenmediğini kanıtlarcasına) düpedüz düzen içi önerilerinizle, sınıf mücadelesini CHP avlusuna (yeri gelince DEM’e) terk edişinizi ya da iyi niyetle havale edişinizi iyi anlıyoruz.

Yaşaroğlu belli ki DEM’in ‘solculara’ verdiği koltuklar, Özel’in davet ettiği otobüs tepelerinden fazlasıyla heyecan duymuş biri. Belki de bu nedenle CHP’nin ilkeli ittifaklara yanaşmamasından üzüntü duyduğunu açıkça hissettirdiği yazısında, yılmaz ‘demokrasi’ mücadelesini CHP’ye rağmen CHP için veriyor adeta, tabii ki ‘sınıf için’ kılıfıyla.

Gerçekten tebrikler!

Peki, kendini savunmak için döktüğü bunca ter neden?

Hadi bunca ter döktün; bunu demeye gerek var mıydı sahiden: “Bugün kitlesel politik mücadele CHP merkezli yürüyen ama seçimi hedefleyen, ufku dar, sınırlı bir çerçevede mitingler biçiminde sürmektedir. İşçi sınıfının, bir sınıf olarak ekonomik veya politik temelli genel kitlesel bir mücadelesi henüz ortada yoktur. Sendika bürokrasisi ve ağaları sınıf hareketini engellemeyi başarmaktadır. Tek tek fabrika ve iş yerlerindeki mücadeleler hep olsa da bunlar sınıfın birleşik genel hareketine dönüşememektedir. Bu durum sosyalistlerin sınıfın mücadelesine ilişkin çağrılarını ve taktiklerini doğrudan etkilemektedir.”

Gerçekten ilgili yazarın neye itiraz ettiğini anlayamıyoruz.

TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan’ın aynı programda vekil pazarlıkları, koltuk kapışması ve düzen siyasetinin çürütücülüğüne dair yaptığı değerlendirmelere canı sıkıldıktan hemen sonra kaleme aldı belki de bu yazıyı, bilemiyoruz. Hatırlamayanlar varsa Okuyan’ın o sözlerini yeniden hatırlatalım: “Türkiye Komünist Partisi bir başka partinin koruması altında, şemsiyesi altında, himayesi ya da icazetiyle Meclis’e girecek bir parti değil. Bu pazarlığa kapalı.”

İttifaklar konusunda Okuyan’ın yaptığı değerlendirmelere yazarın verdiği en kibar tabirle, ‘komik’ yanıtın kaynağı da yine bu can sıkıntısıdır belki de. Yoksa ilgili yazar illa Lenin’in adını duymuştur, öyle tahmin ediyoruz.

TKP’nin mücadelenin içinde olmadığı uydurması için yazdığını ve okuduğunu anlamamak da yetmez, sadece kafasını kaldırıp biraz meydanlara baksa diyeceğiz ama orada hangi bayrağın kendisine ait olduğunu anlamak gibi zorlu bir görevle karşı karşıya belli ki Yaşaroğlu.

Sonuç olarak iktidarla girişilen Genişletilmiş Cumhur İttifakı’na, Yeni Osmanlı seferine sessizce ortak olabilir; CHP avlusundaki yılmaz demokrasi mücadelesine büyük bir kararlılıkla devam edebilirler, bizi gerçekten ilgilendirmiyor.

TKP uzun yıllardır bu iki düzen partisinin kanatları altında siyaset yapan ‘solla’ arasına kalın bir çizgi çekti, bunu da açık açık ilan ederek yaptı.

Bitirirken, Yaşaroğlu’na hatırlatmak zorundayız, istediğin bataklığa gitmekte özgürsün, gerçekten ilgilenmiyoruz.

İstersen ‘bayrağını indir’ diyenlerle, istersen ‘koltuğun burada’ diyenlerle, istersen ikisiyle birlikte yürü…

Herkes kendi yoluna.

Son olarak Sovyetler Birliği’ne yıllarca burjuva ağzıyla “Sovyet Emperyalizmi” diyebilen, hatta buna bir de kendilerine yakışacak şekilde “kahrolsun” eki yapan bir hareketin zikzaklarına ilişkin hayretimizin de bir sınırı var.

TKP ile Gorbaçov’un adını yan yana getirme hadsizliği Yaşaroğlu’nun sefil yazısına tüy dikme isteğinin bir tezahürü belli ki ama gerçekten yüzünü yıkamasını tavsiye ediyoruz, bu kadar hadsizlik ona bile fazla gelir!