Οι ηθοποιοί Παναγιώτης Μιχαλόπουλος και Κώστας Κουρουμπής στην «Π»: Από τη σχολή του ΔΗΠΕΘΕ στο σανίδι 2026

-Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα που υποδύεστε στον «Επιθεωρητή» και τι ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο;

ΠΑΝ: Υποδύομαι το ρόλο του έπαρχου. Ο έπαρχος παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος πανικόβλητος, ματαιόδοξος και γελοία αυταρχικός· κρύβει ενοχές πίσω από το υπερβολικό του κύρος. Η δυσκολία ήταν ότι έπρεπε  να δουλέψω με γρήγορες εναλλαγές φόβου, γοητείας και επιθετικότητας, κρατώντας συνεχή κωμική ένταση σε κάθε σκηνή.

-Τι σας γοήτευσε περισσότερο στο έργο του Νικολάι Γκόγκολ;

Ο Κώστας Κουτρουμπής

Κ: Η ίδια η γραφή που επιβάλλει έναν γρήγορο ρυθμό όπου τα γεγονότα και τα συμβάντα είναι καταιγιστικά, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο καυτηριάζει το πολιτικό και αξιακό σύστημα μιας μικρής πόλης δηλαδή της κοινωνίας μέρος της οποίας είμαστε και εμείς οι ίδιοι.

-Η παράσταση έχει έντονο rock στοιχείο και γρήγορο ρυθμό. Πόσο απαιτητικό είναι αυτό υποκριτικά και σωματικά;

ΠΑΝ: Η rock ενέργεια και ο γρήγορος ρυθμός απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση, σωματική αντοχή και ακρίβεια. Ο ηθοποιός πρέπει να εναλλάσσει ένταση, χιούμορ και κίνηση χωρίς να χάνει αλήθεια, ρυθμό και επαφή με το κοινό.

-Πώς είναι η εμπειρία του να αλλάζετε συνεχώς ρόλους και υποκριτικό ύφος πάνω στη σκηνή;

Κ: Εχει φοβερό ενδιαφέρον, σε κρατάει σε εγρήγορση και σε αναγκάζει να γνωρίζεις όλη την παρτιτούρα του έργου, δηλαδή να γνωρίζεις κάθε λεπτό τι αφηγείσαι χωρίς να εγκλωβίζεσαι στον δικό σου ρόλο, το σύνολο εξάλλου στη σκηνή έχει μεγαλύτερη αξία από το άτομο.

-Πιστεύετε ότι οι χαρακτήρες του έργου θυμίζουν πρόσωπα και καταστάσεις της σημερινής κοινωνίας;

ΠΑΝ: Οι χαρακτήρες του «Επιθεωρητή» θυμίζουν σύγχρονους ανθρώπους με εξουσία, συμφέρον και υποκρισία. Η διαφθορά, ο φόβος και η εξαπάτηση παρουσιάζονται διαχρονικά, κάνοντας το έργο επίκαιρο και σημαντικό μέχρι σήμερα.

-Ποιο μήνυμα θεωρείτε ότι περνάει η παράσταση στο κοινό μέσα από τη σάτιρα και το χιούμορ;

Κ: Δεν πιστεύω τόσο στα μηνύματα μιας παράστασης όσο στο τι διαπραγματεύεται. Νομίζω λοιπόν πως η διαφθορά, η εξουσία και ο φόβος μήπως χαθούν τα προνόμια των κυβερνώντων είναι κάποια από τα θέματα που θίγει η παράσταση, ιδωμένα μέσα από τον μεγεθυντικό φακό της κωμωδίας.

-Υπάρχει κάποια σκηνή της παράστασης που ξεχωρίζετε προσωπικά, και γιατί;

Κ: Δεν ξεχωρίζω κάποια σκηνή, όλες έχουν τη δική τους αξία, αλλά αν έπρεπε υποχρεωτικά να διαλέξω θα ήταν οι σκηνές που είμαστε όλοι επί σκηνής.

-Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Χρήστο Στρέπκο και τι διαφορετικό έφερε σε αυτή την παράσταση;

ΠΑΝ: Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, που ο σκηνοθέτης με επέλεξε κατόπιν ακρόασης να λάβω μέρος σε αυτή τη παράσταση. Είμαι ευτυχής που έχω την ευκαιρία να δώσω από το «είναι» μου σε αυτή τη προσπάθεια που κάνει το ΔΗΠΕΘΕ να φέρει το καλό θέατρο σε κάθε γειτονιά σε κάθε χωριό, όπως οραματίστηκε ο μεγάλος Κώστας Καζάκος.

-Τι θα θέλατε να νιώσει ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο μετά το τέλος της παράστασης;

Κ: Να έχει γελάσει πολύ και να έχει αισθανθεί κομμάτι αυτού του σύμπαντος που φέρουμε πάνω στη σκηνή.

-Αν μπορούσατε να περιγράψετε τον «Επιθεωρητή» με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν;

ΠΑΝ: «Διαχρονικός». Τα θέματα που παρουσιάζει -η διαφθορά, η υποκρισία, η εξουσία και ο φόβος- υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις του μοιάζουν γνώριμες σε κάθε εποχή, ενώ η σάτιρα συνδυάζει χιούμορ και προβληματισμό για την ανθρώπινη φύση.

-Πόσο δύσκολο είναι να ισορροπήσετε ανάμεσα στην κωμωδία και τη βαθύτερη κοινωνική σάτιρα που κρύβει το έργο;

ΠΑΝ: Στον «Επιθεωρητή», ο ηθοποιός πρέπει να ισορροπεί χιούμορ και κοινωνική σάτιρα, δείχνοντας μέσα από κωμικές σκηνές τη διαφθορά, την υποκρισία και τον φόβο, ώστε ο θεατής να γελά και να προβληματίζεται.

-Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας που σας έκανε να ταυτιστείτε προσωπικά μαζί του;

Κ: Η ταχύτητα με την οποία οι ήρωες που υποδύομαι μπλέκουν σε ανεπιθύμητες καταστάσεις και ψάχνουν τρόπο να ξεφύγουν.

-Πώς θα θέλατε να αντιδράσει το κοινό σε αυτή τη σύγχρονη και «εκρηκτική» εκδοχή του έργου;

Κ: Η προσδοκία είναι το κοινό να καταλάβει πως είμαστε τραγικά πρόσωπα με πάθη και αδυναμίες και να δει τον εαυτό του μέσα από έναν νοητό καθρέφτη που δεν είναι άλλος από την ίδια τη θεατρική σκηνή.

-Μέσα από αυτή την παράσταση, τι αποκομίσατε εσείς προσωπικά ως ηθοποιός και ως άνθρωπος;

Κ: Τη συνεργασία με νεότερους αλλά και με παλαιότερους συναδέλφους, τους υποκριτικούς και σκηνικούς κώδικες που απαιτούνται για να φέρουμε εις πέρας αυτή την παράσταση, καθώς και τη φροντίδα του οργανισμού για την πραγματοποίησή της, είναι κάποια από τα οφέλη.

-Είναι η πρώτη φορά που παίζετε ως επαγγελματίες πάνω στη σκηνή, μετά από 4 χρόνια στη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Τι ήταν όλα αυτά που αποκόμισες κατά τη φοίτησή σου εκεί;

ΠΑΝ: Συναντηθήκαμε με υπέροχους δασκάλους του θεάτρου και πήραμε από αυτούς όλα εκείνα τα εφόδια ώστε να μπορούμε να ανταποκριθούμε σαν επαγγελματίες στην προετοιμασία όποιου έργου αλλά και πάνω στη σκηνή ενώπιον των θεατών. Προσωπικά, στη συνέχεια, είχα την τύχη να συμμετάσχω σε αρκετές ενδιαφέρουσες παραγωγές. Παρ’ όλα αυτά, ήταν για μένα μια πρόκληση. Είμαι ευτυχής που βρίσκομαι εδώ και ελπίζω να ανταποκριθώ σε κάθε προσδοκία τόσο της παραγωγής όσο και του κοινού.