ABD çöküyor mu? 2026

Epstein dosyaları ile ortalığa dökülen ve aklın sınırlarını zorlayan kötülük bir dönemi kapatıyor. “ABD demokrasisi” diye allanan pullanan düzen işlediği bütün cinayetlere rağmen imajını koruyabiliyordu. Her ülkenin sermaye sınıfının işbirlikçiliği ve kendi çıkarından başka gözünün bir şey görmemesi yaratılan bu illüzyonun başlıca nedenlerinden biriydi.

Şimdi son dönemdeki başlıca patronları, Başkanları dâhil siyasilerini, kültür insanlarını, sanatçıları kapsayan bu ifşadan sonra ABD’nin 20. yüzyıla damgasını vuran bir emperyalist devlet olarak çöküşüne bir adım daha yaklaşmış bulunuyoruz.

Neden dosyalar şimdi açıklandı? Bir sürü komplo teorisi havalarda uçuşuyor. Komplo teorilerinin en zararlı yanı, düzenin bir akıl tarafından kontrol altında tutulduğuna bizi ikna etmesidir. Oysa ABD’de kontrolün ve aklın ucu kaçalı çok oldu. Emekçiler, bürokratlar, askerlerin içinde düzenden rahatsız olan çok sayıda insan var. İnsanların düzene iknası çözülmeye başlayınca her türlü sızıntı ve kaza olur, yakın geçmişte bunun birçok örneği yaşandı.

Evet, kapitalizm çürütür, önünde sonunda varacağı yer bir pislik çukurudur. Ancak eşitsiz gelişim yasasını unutmayalım. Çürüme de eşitsiz gelişir ve ABD’de yaşanan zirveye ulaşmış bir çürümedir. Emperyalist piramidin 75 yıldır başında olan bir devletin ultra pisliğe dönüşmesine şaşmamak gerekiyor. Ayrıca her yere ve ülkeye de bulaşıyor. Örneğin, Türkiye bağlantısını öfkeyle izliyoruz.

Daha geçen hafta ABD’de düzenin sonunu meşruiyet krizlerinin getireceğini ve ABD kentlerindeki ırkçılığa dayanan kolluk gücü baskısının emekçi halktan nasıl tepki gördüğünü yazmıştık.

Öte yandan çöküşün bir maddi temeli olmalıdır. İktisadi gelişmeler olmadan tepedeki bir emperyalist devletin çöküşünü açıklayamazsınız. İktisat bize çöküş dinamiğinin temelini verir ama son sözü söyleyen hep siyasettir. Aşağıdaki ABD’nin toplam borcunu ve borcunun ulusal gelire oranını gösteren grafik bize çok şey anlatıyor.

Şekilde izlendiği gibi ABD’nin borcu ve ulusal gelire oranı son 50 yıl içinde füze hızıyla artmış ve artmaya devam edecek gözüküyor. Grafiğin kapsamadığı 2025 yılında bu eğilim sürmüş, borç 37,6 trilyon dolara varmış, ulusal gelir ise 30,4 trilyon civarında kalmış. Dolayısı ile ABD’nin borcu ulusal gelirini aşarak %124 ulaşmış. Bu şu anlama geliyor, ABD ekonomisi ve ticari açığı ancak dış borç alınarak sürdürülebiliyor ve harcamaların önemli bir kısmı borç faizi ödemeye gidiyor. Hatta borç faizi ödemelerinin askeri harcamaları aştığı söyleniyor.

İkinci Dünya Savaşı esnasında doğal olarak borç miktarı yükselmiş gözüküyor, ancak ulusal gelir bunu fazlasıyla karşılıyor. Şimdi ise ABD’nin içine düştüğü durumu daha iyi anlıyoruz. Şu anda döndürülebilir bir ekonomi için eşik geçilmiş bulunuyor ve ABD’nin büyük karasal harekâtları içeren bir savaşı kaldırması mümkün gözükmüyor.

Şimdi pedofil sapıkların içinden neden Trump’ın başkan olarak seçildiğini anlayabiliyoruz. Bu bir çaresizlik! Sapık olmayan bir başkan bulma güçlüğünden bahsetmiyoruz, emperyalizmin tepe ülkesi olarak ABD’nin uzamış bir savaşı sürdürecek gücü yok, dünyanın en güçlü ordusuna sahip olmasına rağmen.

Bu nedenle savaşmadan ABD’nin ekonomik sorunlarını çözeceğini iddia eden sapığı tercih ettiler. Venezuela’ya nokta operasyon, Grönland ve Kanada’ya göz koyma, ABD iç pazarına ulaşmayı bir şantaj unsuru olarak kullanma, Gazze’ye emlak projesi…

Olmuyor, çöküş sürüyor. Üretmeden iç pazarı pazarlayarak iktisadi sorunlar çözülemez.

1970’li yıllarda ABD Doların altın karşılığını kaldırdığını ilan ettiğinde savaşabilir bir devletti ve bütün diğer emperyalist devletlerin koşulsuz lideriydi. Emperyalist dünya ne kadar pis olursa olsun ABD diğer devletlerin sermaye sınıflarına güven veriyordu ve gerçek bir rakibi yoktu.

Şimdi her şey tepetaklak oldu.

ABD dolar egemenliğini bir silah gibi kullandı, devletlerin paralarına çöktüler, devletleri ekonomik abluka altına aldılar, para transferine bile izin vermediler.

Büyük bir prestij kaybı oldu ABD için. Şimdi ortalığa yayılan görülmemiş çürüme katmenlendirecek güven kaybını.

Ve artık ABD’nin güçlü rakipleri var.

Muhtemelen iki yıl önce yapılan Çin Devlet Başkanı Şi Cinping’in konuşması yeni yayınlandı. Muhtemelen ABD’nin savaş gemilerini İran sularına yığmasının karşılığı olarak servis edildi.

Şi özetle küresel ölçekte rekabetçi finansal kurumlara olan ihtiyacı belirttikten sonra uluslararası ticaret, yatırım ve döviz piyasalarında Yuan’ın rezerv para statüsüne ulaşmasını hedeflediklerini söylemiş. Bu açık bir dolara meydan okuma, başka bir deyiş ile ABD’nin borçlanma yeteneğine bir darbe vurma niyeti olarak okunabilir.

Gerçekten 2000 yılında paraların içinde %71 olan doların rezerv para oranı 2024’te %58’e düşmüş.

2013’te ABD devlet tahvillerinin en büyük sahibi 1,3 trilyon Dolar ile Çin’di ve ABD’yi finanse ediyordu. 2017’de tahvilleri elinden çıkarmaya başladı. Bugünlerde elindeki tahvillerin yarısından fazlasını satmış ve hızla altın alımına yönelmiş durumda.

Marksist olmayan iktisatçılar bu durumun farkında ama kimse altına yönelimin aynı zamanda bir savaş hazırlığı olduğunu söylemiyor.

Tekrar vurgulayalım, bütün bu gelişmeler ABD’nin altını oyuyor ancak son noktayı ABD emekçi sınıflarının siyasi müdahalesi koyacak.

Giderek daha çok hızlanan tarihe tarihi yapıcı olarak katılmak heyecan verici bir şey olacak hepimiz için.