Son duruşmada da tahliye edilmeyen Altaylı’yı ziyaret eden T24’ten Yalçın Doğan, dikkat çeken aktarımlarda bulundu.

Altaylı’ya “iş dünyasından arayan oldu mu” diye sorduğunu belirten Doğan’ın aldığı yanıt şöyle olmuş:

“Dışarıya çıktığımda iş dünyasının içinden geçeceğim. Türk burjuvazisi filan deniyor, burjuva filan değiller. Üstü bakırla kaplanmış kasaba esnafı hepsi. Onların yanında, asıl üst sınıfı toplumun geride kalan çoğunluğu oluşturuyor.

Benim durumumda açık bir hukuksuzluk var, herkes görüyor bunu. Ama, iş dünyasından tek bir kişi çıkıp da bu durumla ilgi tek bir kelam etmedi. Tayyip Erdoğan bunların ruhunu okumuş, onlara layık oldukları gibi davranıyor. Erdoğan müthiş bir sosyolog ve psikolog. Onlardan birine haksızlık olduğunda, biz onları destekleyen yazılar yazıyoruz ama, onlar bizlere uygulanan hukuksuzlukla ilgili seslerini çıkarmıyorlar. Ayrıca, reklam verdikleri kanallara bak, iktidara yaranmak için hepsi yandaş kanallara reklam veriyor. Muhalif kanallara gelince, korkudan onlara reklam veremiyorlar!..”

Beline tabanca yerleştirip işçilerin karşısına dikenler…

Altaylı yıllarca Türkiye’de patronların medyadaki en sevdiği isimlerden biriydi.

Birçok basın kuruluşunda yöneticilik düzeyinde görevler yapan Altaylı, hem medya patronları hem de her sektörden patronun dostuydu.

Yani yukarıdaki yeni değerlendirmeler Altaylı için alışılmışım hayli dışında.

Yazarımız Orhan Gökdemir, bundan üç yıl önce soL’da yer alan bir yazısında, Altaylı’nın patronlarla ilişkisine dair dikkat çekici bir anekdot aktarmıştı.

Yeniden hatırlayalım:

“Hatırlatalım. Güneş gazetesi 1980’li yılların önemli gazetesiydi. Tirajı yüksek, yazarları ünlüydü. Fakat bir süre sonra sıkıntılı günler çaldı kapıyı, gazete zora girdi, ödeme yapamaz duruma düştü. Son patron dönemin ünlü iş adamı Asil Nadir’di. Gazetenin maaş alamayan İstanbul ve Ankara çalışanları işi bırakıp, gazete önüne grev çadırı kurdu.
Ankara bürosu önündeki çadırları süzerek geçen irikıyım tiple o gün tanıştı direnişteki gazeteciler. Gazetede belinde çifte tabancayla dolaşıyordu. İstanbul’dan patron göndermişti greve son versin diye. Gazetecileri silahla tehdit etti, maaş alamasalar da derhal çalışmaya başlamaları gerekiyordu, patronun emri böyleydi. Eli belindeydi. Gazetecileri korkutmak istedi beceremedi, kovmaya yeltendi başaramadı. Geldiği gibi gitti. Elini beline atıp tehdit ettiği o gazetecileri kustu sektör ama o hala patron yancısı olarak mesleği icra etmeyi sürdürüyor. Evet, doğru tahmin ettiniz, bu hikâyedeki kahramanımız da Fatih Altaylı’dır.”

Altaylı belli ki yıllardır hizmetinde olduğu patronlara dair ciddi bir hayal kırıklığı yaşıyor.

Oysa onu belinde tabancayla basın emekçilerinin karşısına gönderen patronlar hiç ama hiç değişmedi. Çıkarları neyse onu merkeze aldılar, kullandıkları isimlerin değeri azaldığında arkalarına bile bakmadılar. Sınıflarına yakışan şekilde.