Bir gün daha beklememek 2026

Türkiye Komünist Partisi’nin “Bir Gün Daha Bekleme” çağrısıyla yayımladığı bildiri, dün itibarıyla ülke genelinde sokaklara ve meydanlara taşındı.

Bu metin, kimi için tanıdık, kimi içinse uzun zamandır duyulmayan bir açıklıkla; aslında herkesin içinde bir yerlerde var olan soruları yüksek sesle yeniden dile getiriyor: Bu düzen kimin için işliyor? Neden böyle yaşıyoruz? Gerçekten başka bir yol yok mu?

“Komünist olmak gerek” diyerek noktalanıyor.

Gündelik hayatın akışı içinde, sıradan yaşantımızı güzelleştiren küçük sevgi ve nezaket anları vardır. Markette kasada önündeki kişinin eksik parasını sessizce tamamlayan biri, otobüste ihtiyacı olana yer veren bir genç, iş arkadaşının yükünü hafifletmek için kendi işinden feragat eden bir emekçi… Bunlar büyük sözlerle anlatılmaz ve değerleri de tam olarak buradan gelir. Hayatın en sade anlarında, insan olmanın özü kendini gösterir.

İnsan olmak…

Şimdi dönüp etrafımıza bakalım. Bu düzen —kapitalizm— bize neyi öğütlüyor? Daha fazlasını kapmayı, rekabet etmeyi, başkasının açığını kollamayı, “önce ben” demeyi… Paylaşmayı değil biriktirmeyi, lüksü ve gösterişi özendiriyor. İnsanı insana karşı konumlandırıyor, birbirinin kurdu haline getirmek istiyor.

“Komünist” kelimesi yıllar boyunca çarpıtıldı, eğilip büküldü. Komünist kelimesinin anlamı üzerine korku ve tehdit yüklenmek istendi. Ancak bu saldırılar önünde sonunda geri püskürtüldü. Bunun en güzel örneğini de bugün toplumun geniş bir kesimi için komünist olmanın insani paye gibi görülmesi oluşturuyor. En sade haliyle komünist olmak, insanın insanı sömürmesine razı olmamaktır. Başkasının açlığı pahasına tok olmayı kabullenmemektir. Haksızlığı olağan saymamaktır. İnsan kalabilmekte ısrar etmektir.

Bu düzen yalnızca cebimizi, evimizi, mahallemizi değil; karakterimizi de biçimlendirmeye çalışıyor. Bizi duyarsızlaştırmak, alıştırmak, “böyle gelmiş böyle gider” dedirtmek istiyor. Başkasının derdini görmemeyi, zamanla hissetmemeyi…

Öyle bir dünya ki bu, şimdi insani değerleri korumak bile başlı başına direnişe dönüşmüş durumda. Bu direnişin parçası olan her çaba ise adı konsa da konmasa da özünde ortak, komünistçe bir tavrı yansıtıyor.

Bir iş arkadaşını patrona karşı savunmak, bir komşunun uğradığı haksızlığa ses çıkarmak, bir çocuğun geleceği, hastanın sağlığı için kaygılanmak, bir yabancıya dost eli uzatmak… Bunlar hayatın içinden gelen, ete kemiğe bürünmüş somut duruşlar. Ve hepsi, bu düzenin dayattığı bencilliğe karşı ortak bir çizgide buluşuyor. O çizgiye ne isim verildiğinin de bir yerden sonra önemi kalmıyor.

Bu dünyada insan kalmak isteyen herkes bu düzenle arasına mesafe koymak zorunda. Başkalarının hayatı pahasına işleyen bir sistemin pazarladığı hayallere teslim olmamak zorunda. Ve adalet duygusu hâlâ canlı olan herkes de o duygunun götüreceği yerin farkında olmalı ve varış noktasından kaçmamalı.

Herkes kendine “komünistim” demeyebilir; demek zorunda da değildir. Ancak bugün, onurlu, dürüst ve dayanışmacı her davranış; insanı insana düşman olmaktan çıkaran her tutum; bir başkasının hayatını kendi hayatı kadar değerli gören her düşünce aynı kaynaktan besleniyor.

İnsan ya bu düzenin öğütlediği gibi yalnızlaşır, sertleşir, kabuğuna çekilir ya da bütün zorluklara rağmen yanındakine omuz vermekten vazgeçmez. Gerçek kurtuluşun ancak böyle mümkün olacağını bilir.

Öyle bir zamana geldik ki yalnızca hissetmek yetmiyor. Soruları sormak yetmiyor. Görmek yetmiyor. İnsan gördüğü gerçeğin tarafını da seçmek zorunda.

Bir gün daha beklemek, olduğu yerde saymaktır.
Bir gün daha susmak, sessizce razı olmaktır. İnsanlıktan vazgeçmektir.

Oysa yaşadığımız hayat, sırtımızda yükselen bu düzeni kabullenmek için fazla değerli. Eğer bu düzenin kimin için işlediğini görüyorsak, emeğin nasıl değersizleştirildiğini biliyorsak ve yalnızca birileri için değil herkes için insanca bir hayatın mümkün olduğuna inanıyorsak…

Artık o eşiği geçmek gerek.
Birlikte düşünmenin, birlikte üretmenin, birlikte değiştirmenin tarafına geçmek gerek.
Bir gün daha beklememek gerek.