Bu sabah Ankara’da bir evin mutfağında musluk açıldı. Bir bardak su dolduruldu, belki çay demlendi, belki bir çocuğun okul çantası hazırlandı. Kimse o suyun hangi dağlardan, hangi ormanlardan, hangi vadilerden geçerek evine ulaştığını düşünmedi. Düşünmesi de beklenemezdi. Çünkü temiz suya erişim, insanın en temel yaşam haklarından biridir.

Ama şimdi o suyun hikâyesini anlatmamız gerekiyor.

Ankara’nın kuzeyine, Kızılcahamam’a; Taşlıca, Kırköy, Balcılar ve Yukarıkaraören köylerinin bulunduğu coğrafyaya gidelim. Meşe topluluklarının, ardıçların, ağaçlandırılmış yamaçların, hayvanların otladığı açıklıkların ve suyun toprağa karıştığı vadilerin bulunduğu bu coğrafyada, 17 Eylül 2026 tarihinde önemli bir karar alındı. 11787 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile Türkiye’nin 27 ilindeki bazı araziler orman sınırları dışına çıkarıldı.

Kırsal Çevre Derneği’nin ve meslek örgütlerinin açıkladığı verilere göre bu alanların yaklaşık 2.964 hektarı Kızılcahamam’da bulunuyor. Tam 29 milyon 640 bin metrekare. Yaklaşık 4 bin 150 futbol sahasına karşılık gelen bu büyüklük, Ankara’nın içme suyu kaynaklarından Kurtboğazı Barajı’nın su toplama havzasında yer alıyor. Dolayısıyla alınan kararın sonuçlarını yalnızca Kızılcahamam’daki köylerin geleceğiyle sınırlı görmemiz mümkün değil. Ankara’nın su güvenliğini, kırsal üretimini ve ekolojik geleceğini ilgilendiren bir coğrafyanın hukuki statüsü değiştiriliyor.

Ormanların hukuki sınırları değişirken

Kırsal Çevre Derneği üyesi Orman Mühendisi Ahmet Demirtaş’ın 6 Kasım 2026 tarihinde yaptığı, “Başkentin İçme Suyu Tehlikede” başlıklı sunumu izledim. Demirtaş, orman sınırları dışına çıkarılan alanların ekolojik özelliklerini fotoğraflar ve arazi gözlemleri üzerinden anlatırken, orman niteliğini kaybettiği ileri sürülen bu topraklarda tüylü meşe topluluklarının, sedir ve ardıç ağaçlandırmalarının, hayvancılıkta kullanılan ağaçlı açıklıkların varlığını gösteriyordu.

Sunumda, 6831 sayılı Orman Kanunu’nun Ek 16. maddesi kapsamında orman sınırları dışına çıkarma işlemlerinin hukuki dayanakları da ele alındı. Bilim ve fen bakımından orman olarak muhafazasında yarar görülmediği değerlendirilen alanlara ilişkin düzenlemeler ile arazinin sahadaki ekolojik özellikleri arasındaki ilişki, bu kararın en önemli tartışma başlıklarından birini oluşturuyor.

Demirtaş’ın sunumunda özellikle vurguladığı düşünceyi önemsiyorum: “Orman niteliğindeki bir yer, bilim ve fen bakımından orman niteliğini kaybetmez, kaybettirilir.” Bu ifade, orman niteliğinin kaybında insan müdahalesinin ve yıllar içinde uygulanan arazi politikalarının rolüne dikkat çekiyor.

Ormanın bilimsel tanımını yalnızca ağaç gövdelerinin varlığına indirgeyemeyiz. Orman; toprağı, suyu, bitki örtüsü, mikroorganizmaları ve hayvan topluluklarıyla birlikte yaşayan bir ekosistemdir. Yağışın toprağa geçişini, yüzey akışını, erozyonu ve suyun niteliğini etkileyen doğal süreçlerin parçasıdır. Kurtboğazı havzasındaki orman örtüsünün korunması da bu nedenle doğrudan su yönetimiyle ilişkili.

Orman sınırları dışına çıkarılan bu topraklarda ağaçlar bugün hâlâ ayakta, bitki örtüsü varlığını sürdürüyor; yağmur toprağa karışmaya, dereler havzayı beslemeye devam ediyor. Ancak bir Cumhurbaşkanı Kararı ile bu coğrafyanın hukuki koruma statüsünün değiştirilmesi, doğanın kendi işleyişinden çok, siyasi iktidarın bu topraklar üzerindeki tasarrufunu ilgilendiriyor.
Benim asıl üzerinde durmak istediğim de bu. Yıllardır ormanların korunmasından söz eden siyasi iktidarın, geniş alanları orman koruma rejiminin dışına çıkaran kararlar alması, gelecekte bu topraklar için nasıl bir kullanım anlayışının benimsendiğini tartışmamıza neden oluyor. Bugün ağaçların yerinde durması, yarın da aynı ekolojik bütünlüğün korunacağına ilişkin yeterli güvenceyi sağlamıyor. Hukuki korumanın değişmesi, bu alanların ileride farklı yatırımlara, yapılaşma taleplerine ve ekonomik kullanımlara konu edilmesi ihtimalini gündeme getiriyor.

Böylece milyonlarca insanın su güvenliğiyle ilişkili bir coğrafyanın geleceği, toplumun ortak yaşam ihtiyaçları ile siyasi iktidarın arazi kullanım tercihleri ve ekonomik öncelikleri arasındaki gerilimin konusu hâline geliyor.

Ankara’nın suyu bir planlama meselesidir

Kurtboğazı Barajı, Ankara’nın içme suyu sisteminin önemli kaynaklarından biri. Kızılcahamam’da orman sınırları dışına çıkarılan araziler ise ASKİ’nin 2022 tarihli Kurtboğazı, Eğrekkaya ve Akyar Baraj Havzaları Özel Hükümleri ve Koruma Planı kapsamında bulunuyor. Yani burada Ankara’da yaşayan milyonlarca insanın su güvenliğini ilgilendiren bir coğrafyadan söz ediyoruz.

Su havzaları, birbirinden bağımsız arazi parçalarından oluşmuyor. Ormanlarıyla, vadileriyle, dereleriyle, toprağı ve yeraltı sularıyla birbirine bağlı doğal bir sistemin bütününü oluşturuyor. Orman örtüsünün azalması, toprağın geçirgenliğinin değişmesi ya da yapılaşmanın artması; yağmur suyunun toprağa süzülmesinden yüzey akışına, erozyondan su kalitesine kadar pek çok doğal süreci etkileyebiliyor. Bu etkiler köylerin tarımsal üretimini, hayvancılığı ve bütün havzanın ekolojik yaşamını da ilgilendiriyor.

Siyasi iktidarın bu toprakları birbirinden bağımsız parseller ve gelecekte farklı ekonomik kullanımlara açılabilecek araziler olarak değerlendirmesi ihtimali üzerinde özellikle duruyorum. Çünkü doğa, mülkiyet kayıtlarına, imar planı sınırlarına ya da idari kararlarla çizilmiş çizgilere göre işlemiyor. Bir yamacın orman örtüsünde meydana gelen değişiklik aşağıdaki derenin akışını, toprağa yapılan müdahale suyun niteliğini, bir vadideki yapılaşma ise bütün havzanın ekolojik dengesini etkileyebiliyor.

Kurtboğazı havzasında alınan kararları yalnızca ilgili parsellerin geleceği üzerinden tartışmayı bu nedenle yeterli bulmuyorum. Ankara’nın suyunu besleyen bu coğrafyanın korunması, kamusal planlamanın ve siyasi iktidarın topluma karşı sorumluluğunun temel meselelerinden biri. Ormanların, meraların ve su kaynaklarının geleceğini ekonomik yatırım ve arazi kullanım tercihleri üzerinden belirleyen bir anlayış karşısında, doğanın bütünlüğünü ve halkın ortak yaşam hakkını savunmak gerekiyor.

Çünkü suyun havzası vardır; mülkiyet sınırları ise insan eliyle çizilmiştir.

İktidarın orman alanlarına ilgisini biliyoruz: 2/B’den bugüne

Türkiye’de ormanların geleceğini etkileyen politikalar bugünün kararlarıyla başlamadı. Yangınlar, madencilik faaliyetleri, enerji yatırımları ve orman sınırları dışına çıkarma işlemleriyle birlikte, uzun yıllardır devam eden 2/B uygulamaları da ormanların hukuki statüsünde ve kamu arazilerinin mülkiyetinde önemli değişiklikler yarattı.

6831 sayılı Orman Kanunu’nun 2/B düzenlemesi, 31 Aralık 1981 tarihinden önce orman niteliğini bilim ve fen bakımından tamamen kaybettiği kabul edilen belirli alanların orman sınırları dışına çıkarılmasına dayanıyor. Uygulamanın geçmişi 1970’li yıllara kadar uzanırken, 2012 yılında çıkarılan 6292 sayılı Kanun, bu taşınmazların hak sahiplerine satışını düzenleyerek mülkiyet ilişkilerinde yeni bir aşama başlattı.

8 Ocak 2009 tarihinde dönemin Bayındırlık ve İskân Bakanı Faruk Özak, TBMM’de Türkiye’deki 2/B arazilerinin toplam büyüklüğünü yaklaşık 475 bin hektar olarak açıklamıştı. Bu, 4 milyar 750 milyon metrekarelik bir alan demek. Daha sonraki yıllara ilişkin kayıtlarda orman sınırları dışına çıkarılmış toplam alanın yaklaşık 662 bin hektara ulaştığı yönünde veriler de bulunuyor. Ancak bu büyüklüklerin farklı tarihlere ve kapsamlara ait olduğunu, tamamının aynı dönemde orman sınırları dışına çıkarılmış ya da satılmış araziler olarak değerlendirilemeyeceğini özellikle belirtmek gerekiyor.

Yine de ortaya çıkan tabloyu görmezden gelemeyiz. Geçmişte orman sınırları içinde bulunan geniş topraklar zaman içinde hukuki koruma rejiminin dışına çıkarıldı; bunların önemli bir bölümü de satış düzenlemelerine konu oldu. Devletin 2/B uygulamalarını mülkiyet sorunlarını çözme yöntemi olarak sunması, bu sürecin ekolojik ve toplumsal sonuçlarını ortadan kaldırmıyor.

Burada ormanların nasıl tahrip edildiğini, bu tahribatın hangi koşullarda hukuki statü değişikliğine dönüştüğünü ve kamu topraklarının özel mülkiyete geçişinin kimler için nasıl sonuçlar yarattığını birlikte düşünmek gerekiyor. Bir zamanlar orman sınırları içinde bulunan toprakların satışa konu edilmesi, kamu mülkiyetinin ve doğal varlıkların korunmasının birbirinden ayrılamayacağını gösteriyor.

Bugün COP31 kapsamında ormanların korunmasından, iklim krizinden ve sürdürülebilir kalkınmadan söz eden siyasi iktidarın, geçmişten bugüne sürdürülen orman sınırları dışına çıkarma ve kamu arazilerini özel mülkiyete geçirme politikaları ortada. Ormanların korunmasına ilişkin siyasal sorumluluğu yalnızca toplam orman alanındaki artış rakamlarıyla açıklamak mümkün değil. Ormanların niteliği, ekolojik bütünlüğü, hukuki güvenceleri ve kamusal geleceği de bu hesabın içinde yer alıyor.

İklim finansmanı ve doğanın ekonomik değeri

İklim zirvesi hazırlıkları kapsamında Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı Murat Kurum’un TRT’ye verdiği demeç de bu tartışmanın başka bir yönünü ortaya koyuyor. Bakan, gelişmekte olan ülkelerin finansman beklentilerinden söz ederken yıllık 1,3 trilyon dolarlık iklim finansmanı hedefini, kamu ve özel sektör kaynaklarını ve Türkiye’nin geliştirdiği “İklim Uygulama Köprüsü” mekanizmasını anlatıyor.

Bu mekanizmanın yeni bir fon yaratmaktan çok, mevcut finansman kaynaklarıyla uygun projeleri buluşturmayı amaçladığını ifade ediyor. İklim değişikliğiyle mücadelede kaynakların verimli kullanılması gerektiğini vurguluyor.

Elbette iklim krizine karşı mücadelede finansman gerekiyor. Kentlerin iklim değişikliğine uyumu, su kaynaklarının korunması, enerji dönüşümü ve ekolojik onarım ciddi kamusal yatırımlar gerektiriyor. Ancak burada benim dikkatimi çeken, iklim politikalarının giderek finansman mekanizmaları, yatırım projeleri ve özel sektörün ekonomik olanakları üzerinden anlatılması.

Türkiye’de ormanların, meraların, kıyıların ve tarım topraklarının yıllardır farklı yatırım kararlarıyla karşı karşıya kaldığını biliyoruz. Bu nedenle iklim finansmanının hangi projelere yönlendirileceği, hangi toplumsal ihtiyaçlara öncelik verileceği ve doğal varlıkların korunmasının bu süreçte nasıl güvence altına alınacağı, açıklanan finansman büyüklüklerinden daha önemli hâle geliyor.

İklim krizinin çözümünü sermayeye yeni yatırım alanları açan bir ekonomik dönüşüm olarak görmüyorum. Halkın temiz suya, sağlıklı çevreye, güvenli konuta, gıdaya ve enerjiye erişimini güvence altına alan kamusal bir dönüşümden söz ediyorum. Ormanların ve su havzalarının geleceğini ekonomik büyüme hedeflerinin gerisine iten bir anlayışın, iklim krizine karşı kalıcı çözümler üretmesini de bu nedenle tartışmalı buluyorum.

Sağlık Vadisi: Yatırımın adı kadar yeri de önemli

Kızılcahamam için sağlık teknolojileri ve tıbbi cihaz üretimine yönelik bir endüstri alanı kurulabileceği ifade ediliyor. Ancak bu yatırımın kesinleşmiş yer seçimini, kapsamını ve orman sınırları dışına çıkarılan alanlarla ilişkisini gösteren resmî belgeleri henüz doğrulayabilmiş değiliz. Bu nedenle söz konusu iddiayı gerçekleşmiş bir planlama kararı olarak değerlendirmiyorum.

Bununla birlikte böyle bir yatırımın gündeme gelmesi bile önemli bir yer seçimi tartışmasını beraberinde getiriyor.

Tıbbi cihaz üretimi toplumun sağlık ihtiyaçları açısından değerli bir sanayi faaliyeti elbette. 

Ancak bunun hangi niyetle yapıldığı sorusu orta yerde duruyor. Patronların kârı için mi, yoksa kamusal bir ihtiyacı karşılamak için mi yapıldığı sorusunun yanıtı sanıyoruz bu düzende son derece net. 

Öte yandan sorunun bir diğer yönü daha var. 

Üretim tesislerinin nerede kurulacağına karar verilirken su kaynaklarının korunması, atık yönetimi, ulaşım altyapısı ve ekolojik taşıma kapasitesi temel ölçütler arasında bulunuyor.

Bir havzada endüstriyel kullanım düşünülüyorsa üretimin su tüketimi, atık su özellikleri, olası kimyasal kullanımı, ulaşım ve yapılaşma etkileri bilimsel çalışmalarla ortaya konulmalı. Böyle bir yer seçiminin çevresel ve toplumsal sonuçları, yatırımın taşıdığı olumlu isimden bağımsız olarak değerlendirilmeli.

Çünkü kamu sağlığı yalnızca hastanelerde ve tıbbi cihazlarla korunmuyor. Temiz içme suyu, sağlıklı toprak, güvenli gıda ve korunmuş ekosistemler de halk sağlığının temel koşullarını oluşturuyor. Ankara’nın içme suyu havzasındaki doğal varlıkları korumak, toplum sağlığına yönelik en önemli kamusal sorumluluklardan biri olarak karşımızda duruyor.

Antalya’da başka bir coğrafya anlatılıyor

Şimdi Kızılcahamam’dan Antalya’ya geçelim.

Türkiye, Kasım 2026’da Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı COP31’e ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Uluslararası toplantıların gündeminde iklim krizi, temiz enerji, karbon emisyonlarının azaltılması, sürdürülebilir kalkınma, finansman ve su güvenliği bulunuyor. Türkiye’nin iklim politikaları da uluslararası kamuoyuna anlatılıyor.

Ancak aynı siyasi yönetimin birkaç hafta önce aldığı orman sınırları dışına çıkarma kararı, ülkenin başka bir gerçeğini hatırlatıyor. Bir yanda ormanların iklim düzenleme ve karbon depolama işlevlerine vurgu yapan açıklamalar, diğer yanda geniş alanların hukuki koruma statüsünü değiştiren kararlar bulunuyor. Bu çelişkiyi yalnızca söylemler arasındaki bir tutarsızlık olarak görmüyorum. Doğal varlıkların korunmasına ilişkin kamusal sorumlulukla, toprağı ve doğayı ekonomik kullanımların konusu hâline getiren politikalar arasındaki gerilimin bir yansıması olarak değerlendiriyorum.

İklim mücadelesinin gerçek karşılığını uluslararası toplantılarda verilen taahhütler kadar, ülkenin ormanlarında, su havzalarında, tarım topraklarında ve kırsal yaşam alanlarında alınan kararlar üzerinden de okumak gerekiyor.

Goebbels’in propaganda mirası ve bugünün yeşil sözcükleri

Burada tarihin karanlık bir dönemine kısa bir yolculuk yapmak istiyorum.

Nazi Almanyası’nın Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanı Joseph Goebbels, siyasal iktidarın propaganda araçlarını kitleleri yönlendirmek, toplumsal rıza üretmek ve rejime itaati güçlendirmek amacıyla nasıl örgütlediğinin tarihteki en çarpıcı örneklerinden biridir. Goebbels’in yönetimindeki propaganda aygıtı, gerçeklerin seçilerek sunulması, kimi bilgilerin kamuoyundan saklanması, belirli söylemlerin sürekli tekrarlanması ve kitle iletişim araçlarının siyasal iktidarın amaçları doğrultusunda kullanılması üzerine kuruluydu. Bu yöntemlerle toplumun yaşadığı gerçeklik ile iktidarın topluma kabul ettirmeye çalıştığı gerçeklik arasında bir perde oluşturuluyordu.

Propagandanın gücü de büyük ölçüde burada yatıyordu. İnsanların kendi yaşamlarında karşılaştıkları sorunlar, iktidarın kurduğu söylemin gerisine itiliyor; sürekli tekrarlanan ifadeler, sorgulanması gereken siyasal kararların üzerini örtebiliyordu. Goebbels’in propaganda anlayışının bize hatırlattığı en önemli meselelerden biri, siyasal iktidarın yalnızca aldığı kararlarla toplumu yönetmediği, aynı zamanda bu kararların nasıl anlaşılacağını, hangi sözcüklerle tartışılacağını ve hangi gerçeklerin görünür kılınacağını da belirlemeye çalıştığıdır.

Bugün Türkiye’de iklim kriziyle mücadele, sürdürülebilirlik, yeşil dönüşüm ve doğanın korunması üzerine kurulan siyasal söylemlere bakarken bu tarihsel deneyimin propaganda yöntemleri açısından düşündürdüklerini göz ardı edemiyorum. Bir tarafta ormanların korunmasından, su kaynaklarının geleceğinden ve iklim değişikliğiyle mücadeleden söz edilirken, diğer tarafta binlerce hektarlık alanın orman sınırları dışına çıkarılması, kamu topraklarının ekonomik kullanımlara açılması ve doğal varlıkların yatırım kararlarıyla karşı karşıya bırakılması, söylenenlerle yapılanlar arasındaki çelişkiyi görünür kılıyor.

Burada benim üzerinde durduğum, farklı tarihsel dönemleri birbirine eşitlemekten çok, siyasal iktidarların propaganda yoluyla toplumsal algıyı biçimlendirme yöntemleri. Çünkü halkın yaşamını doğrudan etkileyen kararların gerçek sonuçları, ne kadar güçlü bir iletişim kampanyası yürütülürse yürütülsün ortadan kalkmıyor. Orman sınırları dışına çıkarılan topraklar, su havzalarında değiştirilen koruma kararları ve kırsal yaşam üzerinde oluşan baskılar, kullanılan sözcüklerden bağımsız olarak varlığını sürdürüyor.

Benim için asıl mesele, iktidarın doğayı koruduğunu ne kadar sık söylediğinden çok, bu ülkenin ormanlarına, suyuna ve toprağına gerçekte ne yaptığıdır. İklim krizinin yarattığı toplumsal kaygının yeni bir siyasal meşruiyet ve sermaye birikimi aracına dönüştürülmesi ihtimalini de tam burada görüyorum. Halkın ortak varlıklarının geleceği söz konusu olduğunda, propaganda ile gerçeğin arasındaki mesafeyi kapatacak olan şey daha fazla slogan üretmekten geçmiyor; alınan kararların, değiştirilen mülkiyet ilişkilerinin ve doğaya yapılan müdahalelerin hesabını sormaktan geçiyor.

Bugün iklim krizi üzerinden kurulan siyasal söylemlerde aynı kavramlar sürekli karşımıza çıkıyor: Sürdürülebilirlik, yeşil dönüşüm, karbon dengeleme, iklim dostu yatırım…

Bu kavramların, siyasi iktidarın ve sermaye çevrelerinin elinde birer propaganda aracına dönüşmesi üzerinde durmak gerekiyor. Ormanların korunmasından söz edilirken binlerce hektarlık alanın orman sınırları dışına çıkarılması, su havzalarının geleceğinin yatırım kararlarıyla belirsizleşmesi, kullanılan sözcüklerle yaşadığımız gerçeklik arasındaki ilişkiyi ortaya koyuyor.

İklim politikaları, iktidarın ne kadar etkileyici kavramlar kullandığına bakarak değerlendirilemez. Asıl belirleyici olan, bu ülkenin toprağının, suyunun ve ormanlarının kimlerin çıkarları doğrultusunda yönetildiği. Kızılcahamam’da yaşananlar da bu nedenle önemli. Antalya’da iklim krizine karşı mücadele anlatılırken Ankara’nın içme suyu havzasında binlerce hektarlık alanın orman koruma rejimi dışına çıkarılması, doğanın korunması söylemiyle sermayenin arazi üzerindeki talepleri arasındaki çelişkiyi bütün açıklığıyla tartışmamız için yeterli bir neden oluşturuyor.

Bir bardak suyun hesabı

Yazının başındaki mutfağa dönelim. Musluk açılmış, bir çocuk bardağını dolduruyor. İçtiği suyun hangi havzadan geldiğini, o havzadaki ormanların su döngüsündeki işlevini ya da hangi idari kararların bu coğrafyanın geleceğini etkilediğini henüz bilmiyor olabilir. Ama bugün alınan kararların sonuçlarıyla yaşayacak kuşaklardan biri o.

Kızılcahamam’daki 2.964 hektarlık alanın orman sınırları dışına çıkarılmasının bilimsel gerekçelerinin, su havzası üzerindeki olası etkilerinin ve gelecekteki kullanım kararlarının kamuoyuyla paylaşılmasını bu nedenle önemsiyorum. Çünkü iklim kriziyle mücadeleyi, konferans salonlarında verilen sözlerden önce, yaşamın doğal koşullarını koruma sorumluluğuyla ilişkilendiriyorum.

Antalya’da iklim konuşulurken Ankara’nın suyunu besleyen coğrafyanın geleceğinin belirsiz bırakılması, siyasi iktidarın iklim politikalarına ilişkin açıklamalarını da tartışmalı hâle getiriyor. Ormanların, suyun ve toprağın korunması konusundaki yaklaşımı, ülkenin geleceğine ilişkin siyasal tercihlerin bir parçası olarak görüyorum.

Ben bugün Antalya’nın ışıklı toplantı salonlarından çok, Kızılcahamam’ın meşe ormanlarına bakıyorum. Orada ağaçların arasında akan suyu, toprağın üzerinde yaşayan köylüleri, hayvanlarını otlatan üreticileri ve o havzadan beslenen Ankara’yı görüyorum.

Biz ormanların geleceğini, sermayenin yatırım olanaklarından önce halkın yaşam hakkı, su güvenliği ve doğanın bütünlüğü üzerinden mücadelesin veriyoruz. Siyasi iktidarın aldığı kararlar ise bu toprakların geleceğinde yatırım ve ekonomik kullanım tercihlerinin giderek daha fazla belirleyici hâle geldiğini düşündürüyor. 

İşte aramızdaki temel ayrım da burada ortaya çıkıyor.

Halkın ortak malı olan ve Anayasa ile güvence altına alınmış ormanlar, su havzalar, meraları ve tarım topraklar, yıllardır birbirini izleyen kararlarla sermayenin yatırım ve mülkiyet ilişkilerinin konusu hâline getiriliyor. Halkın ortak yaşamını mümkün kılan doğal varlıklar üzerindeki kamusal güvenceler zayıflarken, toprağın ekonomik değeri ekolojik ve toplumsal değerinin önüne geçiriliyor. 

Bugün geldiğimiz noktada, milyonlarca insanın geleceğini belirleyen bir coğrafyanın kaderi, o topraklarda yaşayanların ihtiyaçlarından çok, siyasi iktidarın ekonomik öncelikleri ve sermayenin talepleri doğrultusunda şekillenme tehlikesi taşıyor. Memleketin asıl meselesi de burada düğümleniyor: Toprağın, suyun ve ormanların geleceğinde halkın yaşam hakkı mı, sermayenin birikim ihtiyacı mı belirleyici olacak?

soL’un dört kez sansürlenen X hesabını takip ederek yaygınlaştırabilirsiniz. 

soL Haber’i WhatsApp ve Telegram kanallarından takip edin, önemli gelişmeleri kaçırmayın.